ژن مشترک دیابت درانسان وموش

 11 سپتامبر 2014- دانشمندان با استفاده از ابزارهای آنالیزی جدید توانستند ژنی را شناسایی کنند که در ابتلا موشها به دیابت نقش دارد . پس از آن کارهای تحقیقاتی گسترده تر نشان داد که همین ژن در ابتلا انسان به دیابت نیز نقش دارد.

این تصاویر نشان میدهد که بیان  یک ژن که بوسیله ی  دانشمندان مرکز EPFLدر لوزان  و ETHدر زوریخ شناسایی شده است نقش کلیدی در ابتلا به دیابت نوع 2 دارد. یک کار مشترک توسط محققان EPFLو ETHدر لوزان و زوزیخ نشان داد یک فرایند پاتولوژیک درموش و انسان اتفاق می افتد که منجر به یکی از شایع ترین  بیماریها درجوامع  صنعتی می گردد.

نتایج این کار تحقیقاتی  مشترک  در مجله ی Cell Metabolismمنتشر گردید.

درلوزان محققان یک مطالعه ی ژنومی و فنوتیپی از خانواده ای از موشها متشکل بر 183 موش انجام دادند. مدیر آزمایشگاه  سیستم های یک پارچه ی فیزیولوژی LISP، دکتر Johan Auwerxمی گوید: با مقایسه ی متابولیسم دو قلوهایی که درمعرض شرایط  مختلف زندگی با رژیمهای غذایی مختلف هستند، این امکان ایجاد گردید که بتوانیم  به بررسی  دقیق تأثیرات محیط بر بیان ژنهای خاص و اینکه  چگونه این تأثیرات میتواند ویژگی های بالینی و خطر ابتلا به بیماریها راتحت تأثیر قرار دهد، بپردازیم.

تا این لحظه ، ترکیب اطلاعات ژنوتیپی و فنوتیپی تأثیر چشمگیری دراین تحقیقات داشته است در این مورد محققان با استفاده از تکنولوژی اسپکترومتری جدید که در مرکز  ETHدر زوریخ ابداع شده است توانستند یک لایه ی آنالیتیکی جدید به این اطلاعات بیافزایند که امکان شمارش صدها پروتئین  موجود در یک نمونه  را فراهم  آورده است به این ترتیب دانشمندان توانستند پروتئوم فردی  یا اختصاصی هر فرد را تعیین  کنند.

 دانشمندان با ترکیب اطلاعات ژنوم ، فنوم (اطلاعات  فنوتیپی )، پروتئوم و متابولوم (اطلاعات  متابولیت ها) توانستند یک ژن خاص را که بروی کروموزوم شماره ی 2 قرار دارد، شناسایی کنند که وجود آن نقش مهمی درابتلا به دیابت نوع 2 دارد.

به گفته ی پرفسور Williamsنویسنده ی اول این  مقاله : موشهایی که با تغذیه ی پرچرب پرورش داده می شوند بسته به اینکه  این ژن در آنها فعال باشد یا نه می توانند  به دیابت نوع 2 مبتلا شوند یا نشوند. با ترکیب لایه های مختلف اطلاعاتی ما می توانیم دقیقاً فرآیندی که به دلیل بیان این ژن اتفاق می افتد و منجر به  افزایش ابتلا به دیابت می شود را تعیین کنیم.

واقعیت قابل توجه دیگر این است که موشهای دیابتی در ادرار خود مقادیر کمی از یک نوع خاص از متابولیت ها بنام 2-aminoadipateدارند. غلظت این ماده بطور قابل توجهی به وجود این ژن وابسته است اما با میزان چربی بدنی این جوندگان ارتباطی ندارد. این موضوع به محققان ثابت نمود که درحقیقت این ژن  بیان این پروتئین را تنظیم  می کند و رژیم غذایی تاثیری بر بیان آن ندارد.

دکتر Williamsمی افزاید: میزان این ارتباط موجب گردید که از خود بپرسیم آیا چنین ارتباطی  درانسان هم وجود دارد. واقعیت آشکار بود در بیماران  مبتلا به دیابت، میزان متابولیت 2-aminoadipaseکمتر از افراد سالم بود. با تشکر از این روش ابتکاری برای ایجاد ارتباط  بین چندین لایه ی اطلاعاتی دانشمندان توانستند یک نشانگر ادراری را برای تشخیص دیابت به روشی بسیار ساده کشف کنند.

دکتر Auwerxمی گوید: چنین رویکردی مطمئناً برای ابداع ابزارهای تشخیصی جدید برای سایر بیماریها موثر خواهد بود. این موضوع  که ما توانسته ایم نتایج پژوهش خود را از یک گونه  به گونه ی  دیگر ترجمه کنیم بسیار هیجان انگیز است به نظر ما عصر جدیدی برای زیست شناسی و بزودی در پزشکی آغاز شده است.

منبع :www.sciencedaily.com/releases/2014/09/140911125904.htm